سحر

بابا بزرگ بچه رو نترسون!

2012-02-02T13:28:00.002+03:30

بابا بزرگ بچه رو نترسون

- بابا! عکس این مردا رو از اتاق من بردار.

منظورش عکس دو بابا بزرگ شهید بود که اتفاقن خیلی هم عکس‌های مهربانی‌اند. در تصاویر آدم‌های مهربان یا نامهربان چشم‌ها موثرند. ظاهرن مشکل بابابزرگ‌ها هم چشم‌های‌شان است که سال‌ها پیش لحظه‌ای به دوربین خیره شده‌اند و چنین شد که خیلی زود آن نگاه وظیفه‌ی امتداد تصویرشان را بر عهده گرفت و از برابرش غم‌ها و مشکلات همسر و بزرگ شدن بچه‌ها و بازی نوه‌ها جاری شد.

- چرا؟ فک کنم اگه بودن تو رو خیلی دوست داشتن.

- آخه می‌ترسم. هی به من نگاه می‌کنن. می‌ترسم خب. ببین! هی نگاه می‌کنن.

کلن سحر از چشم‌های خیره می‌ترسد و تا حالا چند تا از عروسک‌ها را به جرم این که نگاهش می‌کرده‌اند از کنار تخت به داخل کمد تبعید کرده. فکر می‌کند تصویرها و عروسک‌ها به او خیره می‌شوند. واقعن هم توضیحش برای سحر سخت است که خب دخترجان! تو در او خیره مشو تا او در تو خیره نشود.

بعضی از مهارت‌های لازم برای بقا هیچ به چشم نمی‌آیند، یکی همین که آدم کم‌کم یاد می‌گیرد خیره نشود، که چشمش را بدزدد، که دست بالا دزدیده در شمایل خوب و بد روزگار بنگرد و رد شود . کاری به سن و سال ندارد، خیره شدن مثل گذاشتن ذره‌بین پیش آفتاب بی آزار است، جان نسوز و دل شیر می خواهد.

عکس‌شان را بر داشتم و فعلن گذاشتم بالای کتاب‌خانه. سحر هیچ وقت پدر نمی‌شود لذا هیچ وقت نمی‌فهمد بابابزرگ‌ها چه تصمیم دشواری گرفتند. خودم هم تا پدر نشدم تخمینی نداشتم که لحظه‌ای که موقع چنان تصمیمی می‌رسد، چه قدر می‌تواند طاقت فرسا باشد.

آفتاب لب بومه

2012-01-04T08:34:00.001+03:30

گاهی از این که در خانه مان روزگار این قدرخوب و خوش می گذرد عذاب وجدان می گیرم. دوست دارم پایان قصه همین طوری شود. مثل یک بعد از ظهر زمستانی که آفتاب تا ته خانه سرک کشیده و خانه انگار در آرامش و سکوت چرت می زند و بچه ای با نور و سایه بازی اش گرفته.

ورژن جدید خدا یا خرما: خرما و خرما

2011-12-10T13:45:00.001+03:30

میدان امام بودیم. سحر گفت: بابا برامبستنی بخر، بعدشم بریم سوار اسب بشیم.

دیدم هوا سرد است. گفتم: هر دو تا نه!یا بستنی یا کالسکه سواری. کدومش؟

- بذا فکر کنم. مممممممم آها فهمیدم.قاطی پاتی.

- یعنی چی؟

- یعنی برام بستنی بخر بعد بریم سوار اسببشیم و بستنی بخوریم. قاطی پاتی! همین. خوب؟ باشه؟ باشه؟

گل نسا جونم کارا بهتر میشه

2011-11-20T14:15:00.001+03:30

بارونبارونه زمینا تر میشه

بچه‌هاجونم هوا بهتر میشه...

دیشبکه رفتیم خرید کنیم، چترش را دستش گرفته بود و آواز می‌خواند و پایش را در چاله‌هایآب می‌کوبید.

جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان

2011-11-20T10:04:00.001+03:30

اختتامیه‌ی جشنواره‌ی فیلم کودک و نوجوان اصفهان مناسب بچه‌هانبود. از این نظر که بالاخره باید تند تند چند تا جایزه و تعارف و تملق معمول می‌شدو مردم به زندگی‌شان می‌رسیدند. واقعن"جا داشت مسئولان امر" در این خصوص به موقع اطلاع رسانی می‌کردند که اگرکسی قرار نیست جایزه بگیرد یا عضوی از خانواده‌ی جایزه بگیرها نیست، از حضور درمراسم اکیدن خودداری فرماید. خودمان هم حواس‌مان نبود.

وقتی هم که بالاخره فشفشه‌ها را در کردند، طفل معصوم‌ها خواب‌شان برده بود.

سحر کاری به این حرف‌ها نداشت و از موقعیت حسن استفاده را کرد و هر چه قدر دوستداشت جیغ زد و همراه مردم برای سلبریتی ها ابراز احساسات کرد.

مرنجاب

2011-11-13T09:42:00.001+03:30

برنامه این بود که سحر را بگذاریم پایین تپه پیش مامان بزرگ که قبول نکرد و همراه‌مان آمد. یک تپه‌ی شنی بزرگ و مرتفع نزدیک دریاچه‌ی نمک در کویر مرنجاب بود که شیب تندی داشت. بالا رفتن آسان نبود. پا تا بالای مچ در شن فرو می‌رفت. تا نیمه ی راه، وعده‌ی بهشت و پاداش و چرب‌زبانی بابا برای منصرف کردن سحر از صعود، نتیجه‌ی عکس داد و از نیمه‌ی راه مشخص شد که اکیدن اصرار دارد بالا بیاید و ببند چه جوری است.

تقریبن همه‌ی روش‌ها را امتحان کردم و بهترین‌اش این بود که هر وقت نمی‌توانست بیاید چند قدم بالا بروم و دستش را بگیرم و بکشم‌اش بالا و چند قدم هلش بدهم بالاتر و دوباره پیش روی کنم و قطرات درشت عرق را بر شن‌های صحرا ارزانی کنم. چند متر آخر را تنها رفت چون بابا دیگر به زور سینه خیز خودش را می‌کشید.

در مجموع بخش زیادی از صعود را خودش آمد. شاید چون سبک‌تر بود کم‌تر در ماسه فرو می‌رفت و بهتر می‌توانست بالا برود. بالا که رسیدیم معلوم شد بلندترین تپه‌ی آن اطراف است. کویر زیر پای‌مان بود. باورم نمی‌شد سحر این راه را آمده. مهم‌ترین بیچارگی موقعیت والدین بودن این است که بچه‌ی آدم تا یک سنی همیشه از نظر هوش و قدرت بدنی چند قدم جلوتر از حدود انتظار پدر و مادر است و از یک سنی به بعد چند قدم عقب تر یا بلعکس. اگر ماجرا را این قدر هم خطی نبینیم باز بچه‌ی آدم اگر گاهی هم وارد محدوده ی مورد انتظار شود، حتمن اتفاقی است. بر خلاف تصور و انتظار به حق جامعه و فامیل، کسی نمی‌داند «طفلکی» واقعن کجاست و باید وانمود کنند که کاملن بر اوضاع مسلط‌ اند. در این چهار سال زیاد پیش آمده که لحظاتی با تعجب به سحر زل بزنم.

راه برگشتن تا پایین را سر خورد.

چهار

2011-09-25T09:11:00.000+03:30

از تلوزیون کوچک سالن انتظار، رژه‌های رنگارنگ نظامی را به مناسبت سالگرد آغاز جنگ می‌دیدم و منتظر بودم خبری برسد که دختر خانم کی متولد می‌شوند. چهارساله شد. از دو سه ماه پیش سراغ جشن تولدش را می‌گرفت و امروز و فردا می‌کرد. انتظار سخت‌تر شد وقتی کیک تولدش را هم سفارش داد و سرانجام پنج‌شنبه وقتی از خواب بیدار شد و چشمش به تزیینات خانه افتاد خیالش راحت شد که روز موعود رسید. معمولن اول صبح این قدر ذوق‌زده نمی‌شود.

منتظر مهمان‌های جشن تولدش بودیم و نگاهی به تلوزیون انداختم. هنوز سربازها رژه می‌رفتند. این چهار سال با سحر خیلی خوش گذشت. وجد و هیجان و شادی سحر، دنیا را برای ما هم جالب‌تر کرد. انگار وقتی یک چشم تازه دنیا را نگاه می‌کند دنیا هم تازه می‌شود و وقتی کلمات برای اولین بار به زبان می‌آیند، دوباره معنی می‌گیرند. تولد همه‌ی این‌ها مبارک! بیرون از محدوده‌ی سحر البته وضع دیگری است. فرسوده شدیم از خیرهای بدی که پر از زندانی شدن و مرگ و مجازات آدم‌های بی‌گناه بود. رودخانه‌ها و دریاچه‌ها کم‌کم محو شدند و صورت حساب‌های کشور با هم جور نمی‌شوند. نا امیدان، امیدوار نشدند و امیدواران مایوس شدند. کاش سحر همیشه فقط رژه‌های باشکوه سربازهای‌مان را ببیند نه جنگ خونین و خانواده‌های نگران و آسیب دیده‌شان را و این چند سال گذشته فقط یک دوره‌ی کوتاه فترت در یک تاریخ بلند عبرت و موفقیت مردم باشد. در جشن تولد سحر امسال دو مهمان جدید هم داشتیم. یک دختر خاله و یک دختر دایی عروس شده بودند و با خودشان مهمان‌های تازه آورده بودند.

زحمت عکس‌های جشن تولد را عمو مهدی کشید.

زاینده رود

2011-09-03T09:47:00.001+04:30

2011-08-21T13:49:00.003+04:30

می گوید: بیا کشتی بگیریم. اما کشتی گرفتن اش بیشتر شبیه کونگ فو پاندا است. مشت و لگد می زنیم و چنگ و دندان نشان می دهیم و و صداهای ترسناک هلویا – هیولا- در می آوریم. تازگی متوجه شدیم سحر رابطه‌ای بین کشتی و کشتن برقرار کرده است. می‌گوید: بیا کشتی بگیریم ولی اول من باید تو رو بکشم!

باغ گل ها

2011-07-25T13:38:00.000+04:30

نوشته ها چه شکلی اند؟

2011-07-19T14:04:00.000+04:30

صدا زد که بیا ببین چی کشیدم.

- ممم...چیه خب؟ چی کشیدی؟

- نوشته‌اس! نوشته کشیدم دیگه.

رصد آسمان شب

2011-07-09T09:27:00.000+04:30

- بابا زود بیا! ببین ماه خراب شده.

-نخیر خراب نشده! یه تیکه ابر گوشه‌ی ماه رو گرفته. ابر که بره ماه دوباره همون‌جوریه.

- بابا بیا! ماه دیگه نیست!

- غروب کرده!

- چی شده؟

- رفته یه جای دیگه.

- پس ستاره‌ها کجان؟

-همو‌ن‌جا تو آسمون.

-پس چرا من ممیبینم‌شون؟

(چی بگم؟ شهره دیگه. آسمونش کجا بود؟ همین ماه هم که پیداس از سرمون زیاده.)

خوشحال و شنگول آمد که خبر دهد یک ستاره کنار ماه چشمک می‌زند. نکته این جا بود که ستاره‌ی خیلی کم نوری بود و خودم به زحمت دیدمش. برای دیدنش باید دقت می‌کردیم.

بابا جکیل

2011-06-23T13:30:00.002+04:30

بعد از آن تصادف شدید و خطرناک که به خاطر بی احتیاطی یک راننده ماشین‌مان چپ شد و می‌توانست بلایی جدی برای‌مان باشد، بیشتر از همیشه از رانندگانی که بقیه را به خطر می‌اندازند عصبانی می‌شوم، عصبانیتی انفجاری و غیر قابل کنترل. شاید به این دلیل بود که تا حالا در این عصبانیت‌های ناگهانی با خیال راحت به خودم حق می دادم.

راننده‌ای موقع لایی کشیدن با سرعت پیچید جلوی‌مان و ترمز گرفتم. سحر محکم به صندلی خورد و ماشین پشت سرمان هم محکم زد روی ترمز و جیغ ترمزها بلند شد. نزدیک بود تصادف کنیم. نفهمیدم چه شد ولی هر طور بود خودم را به راننده‌ی متخلف رساندم و تا جایی که امکان داشت نشانش دادم چه قدر عصبانی‌ام!

سحر همه چیز را می دید. دیر متوجه شدم چه طور به من زل زده. با تعجب نگاهم کرد و کمی بعد پرسید: بابا!....تو بابای منی؟

سعی کردم وانمود کنم چیزی نشده و شوخی کنم ولی نشد. نگران شده بود. رفتیم پارک بادی و کلی بازی کرد. گاهی می آمد و نگاهم می‌کرد، انگار می‌خواست مطمئن شود خودمم. در میانه‌ی بازی آمد پیشم و گفت خیلی خوش‌حال است. گفتم: منم خیلی خوش‌حالم!

خیلی جدی نگاه کرد و گفت «نه! تو خوش حال نیستی!»

به نام پدر

2011-06-16T19:46:00.000+04:30

فرم رضایت‌‌نا‌مه را برای پرونده‌ی دندان‌پزشکی سحر پر می‌کردم.

نام بیمار: اسمش را به طور کامل نوشتم.

نام پدر: مرتضی...

اشتباه شد! باید نام کوچک خودم را می‌نوشتم نه نام کوچک پدربزرگش را. عادت کرده‌ام در فرم‌ها جلوی نام پدر بنویسم مرتضی. دستم بیش از اندازه متوقف شده بود. دستم نمی‌رفت جلوی نام پدر نام خودم را بنویسم. چیز زیادی یادم نیست. آن قدر که در خاطره‌ها مانده گویا خیلی بهتر از من بوده. دست‌کم شک ندارم که جرات و شهامت او را ندارم. نام پدر سال‌ها در فرم‌های من مرتضی بود. کاش می‌شد در فرم‌های اداری نام پدر بزرگ را هم به طور اختیاری بنویسیم. حیف سحر است که نام مرتضا در فرم‌هایش نوشته نشود.

الوهیت

2011-06-14T09:18:00.000+04:30

- بابا خدا تو آسمونه. می‌دونی؟

در بالکن باز بود و آسمان عصر 23 خرداد را می‌دیدیم.

- اوهوم.

- بابا حرف بزن!

- بله! تو آسمونه.

- ولی ما ممی‌تونیم ببینیمش. مگه نه؟

- بله! نمی‌تونیم.

- ولی آسمونو می‌تونیم ببینیم. می‌دونی؟

- اوهوم!

- بابا چرا حرف نمی‌زنی؟ بگو بله!

...

2011-06-13T10:37:00.001+04:30

یک موتور سوار از سمت راست‌مان و با فاصله‌ی کمی از آینه‌ی بغل سبقت گرفت. سحر بیرون را نگاه می‌کرد. برگشت طرف‌مان و گفت: چه بد می‌رفت!

اصلاح محیط زیستی قصه

2011-06-09T22:31:00.000+04:30

یکی بود یکی نبود. زیر گنبد کبود سال‌ها پیش در یک جنگل بزرگ یک هیزم شکن...نه! یه جنگل‌بان با دخترش زندگی می کرد...

دیدگاه

2011-06-02T10:05:00.000+04:30

بر خلاف همیشه این بار داخل توپ بود. حیف که بابا و مامان نمی توانستند تجربه اش کنند.

...

2011-06-02T09:14:00.000+04:30

The sands of time will fall from your fingers and your thumb

and you will wait for the miracle

for the miracle

to come ...

نبرد قلعه رودخان

2011-05-31T08:45:00.001+04:30

ابرهای خنک روی کوه جنگلی جاری شدند و قلعه‌ی قدیمی به تندی در مه پنهان شد. اولین آشنایی سحر و مه بود. کمی ترسیده بود، دنیا ناپدید می‌شد و قلعه هم ناگهان خلوت شد. کمی بعد باران گرفت و تمام راه برگشت‌مان از قلعه رودخان زیر باران بودیم و سحر سوار بر دوش بابا بر اساس آموخته‌های مهد کودک توضیحاتی درباره‌ی فرشته‌های باران ارایه کرد و آخر‌های راه هم که خیس و نم کشیده تقریبن خوابش برد.

این دومین باری بود که با سحر به این قلعه می رفتیم. فکر کنم برای دیدن مجدد قلعه باید تا چند سال دیگر صبر کنیم که بتواند روی پای خودش بیاید مگر این که بابا خیلی ورزش کند و قوی تر بشود و سحر همچنان غذا نخورد و سبک وزن باقی بماند.

در ضمن

2011-05-27T21:26:00.005+04:30

سحر هنوز جک نگفته و نمی دونه چیه.

ماشین شما چند تا دیویست و شیش داره؟

2011-05-17T12:19:00.000+04:30

سحر این سه ماشین را می‌شناسد: پراید (احتمالن به خاطر فراوانی) سمند(احتمالن به خاطر خودمان) و پژو 206 ( از مهد کودک). از رنگ‌ها هم معمولن ماشین های مدل بالای سفید را قشنگ می‌بیند. دو روز پیش متوجه شدم که پژو 206 را هم به عنوان معیار زیبایی ماشین در نظر می‌گیرد.

پشت چراغ قرمز پشت سر یک مزدا3 ی سفید ایستاده بودیم. سرش را آورد بالا و گفت: چه ماشین قشنگی!...دیویست و شیش هم داره...نگا کن بابا خیلی دیویست شیش داره!

فیل خطرناک گردن‌دار پرنده‌ی ناشنوا

2011-05-14T11:56:00.000+04:30

- بابا اون فیل خطرناکمو بده.

- اسمش کرگدنه. تازه مال تو که نیست، مال منه.

- کرگردن رو بده، می‌خواد پرواز کنه.

- کرگدن که پرواز نمی‌کنه.

- الکی! یعنی می‌خواست پرواز کنه.

هیچی نبود

2011-05-06T22:42:00.000+04:30

توی مغازه از قسمت کاغذ کادوها یک لوله کاغذ کادوی قرمز براق را برداشت.

- اینو برای چی می‌خوای؟

- می‌خوام!

- این فقط کاغذ کادوه

- می‌خوام دیگه!

کاغذ کادوی لوله شده را گرفت و بی بهانه برگشت خانه و بی حرف صاف رفت توی اتاقش. مامان مشغول کارهایش بود که سحر ناراحت و دلخور با کاغذ باز شده بیرون آمد: مامان! خیلی بی ادبی!...این که هیچی توش نیست.

شب در صندلی‌های ناراحت و کوچک یک اتوبوس بین شهری بابا دنبال یک وضعیت ممکن بود تا کمی بخوابد و نمی‌شد. جز دسته‌ای که چند درجه زاویه‌ی صندلی را بازتر می‌کرد، امکان دیگری برای بهتر کردن وضع نبود که بر خلاف ظاهرش اصلن اختیاری نبود. چون وقتی صندلی جلویی بیاید توی صورت آدم چاره‌ای نمی‌ماند که پشتی صندلی را بدهی توی صورت نفر پشتی و این دومینو تا آخر اتوبوس ادامه دارد. در آن محنت و رنج بود که مامان با پیام کوتاه این ماجرای کاغذ کاوی خالی را برای بابا فرستاد و ریز و بی‌صدا خندیدم و برای هم : D فرستادیم.

می دونی؟

2011-04-23T12:32:00.001+04:30

« می دونی؟» تکیه کلامش است.

میگه: می دونی؟ من خودمو خیلی دوست دارم.

برنارد تنها

2011-04-20T11:11:00.001+04:30

«هاپو تنهایی» اسمی است که سحر از ابتدا روی برنارد گذاشت. در سی‌دی فروشی هر چه فکر کردم اسمش را به یاد نیاوردم و دست آخر گفتم دخترم به‌ش می‌گه هاپو تنهایی. فروشنده پرسید:

-یه سگه؟

- نه یه خرس قطبیه.

چیزی به فکرش نرسید.

-یه خرس قطبی تنهاست که یه کم خنگه یه کم بامزه است یه کم غمگینه. خیلی دوستش داره.

- نمی‌دونم، خرس قطبی نداریم. میخوای خودت بگرد....برنارد؟

- خودشه! برنارد.

خلاصه ی یک بحث کارشناسی

2011-04-12T09:41:00.001+04:30

- روی سنگ وایساده؟

- نه! قایقه. روی قایق ایستاده.

- قایق که این جوری نیست. این سنگه.

- مگه قایق چه جوریه؟

- قایق دیوارم داره.

- این قایق کوچیک بدون دیواره.

- اسمش چیه؟

- اسم چی؟

- اسم این مرده چیه؟

- نمی‌دونم.

- خوب بگو اسمش چیه؟

- ماهیگیر.

- ماهیگیر؟

- داره ماهی می گیره. تورش رو می‌اندازه تو آب ماهی می‌گیره.

- می‌خواد غذا بخوره؟ منم امروز همه‌ی غذامو خوردم. گشنشه؟

- شایدم می‌خواد ماهی بگیره ببره تو مغازه بفروشه.

- ماهیاش پس کجان؟

....

- بابا! این جا کجاست؟

- نمی‌دونم.

- رودخونه‌اس خب. یادته رفتیم آب بازی کردیم؟ منو الان می‌بری رودخونه؟

- الان رودخونه آبش خیلی کمه، نمی‌شه هم رفت توش بازی کرد، کثیف شده. باید بریم یه جای دیگه که دوره.

- خب الان بریم.

- الان که نمی‌شه.

- فردا می‌بری؟

...

- اسمش چی بود؟

- ماهیگیر رو می‌گی؟

- آره. خیلی قشنگه.

...

دریا

2011-04-12T08:51:00.001+04:30

دانلود

فیلم‌ها و عکس‌های جشن تولد سحر از یک تا سه سالگی را تدوین کردم و اسمش را گذاشتیم « یک دو سه» که نمی‌شود منتشرش کرد. چند روز اول عید هم نشستم و فیلم‌های چند سال گذشته را مرور کردم. موضوع این یکی شد دریا. این یک تکه از آن کاردستی است.

با چیا زمستونو سر می کنه؟

2011-04-09T13:32:00.000+04:30

اسکناس‌های عیدی را لوله کرده بود و همه جا با خودش می‌برد. این طور هم نبوده که فقط به لهجه‌ی اصفهانی قانع شده باشد، اهل پس انداز هم هست!

در مقایسه با استغنای شبه عرفانی عید پارسال ( فرزند آدم) این پول دوستی موقتی امسال یعنی یک سال گذشته است. یک سال شنیدن حرف‌های بچه‌های مهد کودک، دیدن برنامه‌های کودک، زل زدن به بابا و مامان که از دستگاه خودپرداز اسکناس می‌گیرند و چیزهای دیگر.

تا حالا فقط یک لایحه برای عیدی‌هایش ارایه کرده. از همان اولین اسکناس عیدی اعلام کرده است که می‌خواهد نوشمک بخرد، نوشمک زیاد. نوشمک زیاد؟ یعنی چه قدر زیاد؟ شاید بیافتد در کار تجارت نوشمک و با استفاده از رانت‌های دولتی از بنادر غیر رسمی نوشمک‌های خارجی و تاریخ مصرف گذشته را وارد کند و بشود سلطان نوشمک ایران. هنوز زود است. باید چند سال دیگر در میان ما زندگی کند، تلوزیون ببیند، روزنامه بخواند ، مدرسه برود و فرهنگ مردم را جذب کند. پدر و مادر نیستند که بچه را تربیت می‌کنند یا دست کم اهمیت‌شان به حدی که تصور می‌شود نیست. برنامه‌ی کودک می‌دید، چند نفر نقشه می‌کشیدند پول‌ها و طلاهای مرد ساده‌دلی را بدزدند.

شاید برایش حسابی باز کردیم تا دوست و آشنا و فامیل بتوانند در سال‌های بعد بی عذر و بهانه‌های واهی عیدی‌های‌شان را از هر جای ایران و بلکه هم جهان به آن حساب واریز نمایند. این طوری می‌تواند وقتی بوی عیدی فرهاد را گوش می‌کند –بعید است با این وضع منجمد سرزمین مادری تا آن وقت کسی دل و دماغی داشته باشد یک ترانه‌ی دیگر برای نوستالژی دم عید اختراع کند- خلاصه می‌تواند خیلی شیک و اینترنتی حساب بانکی‌اش را چک کند و مثل نسل‌های پیشین با بوی اسکناس تا نخورده‌ و گل محمدی که خشک شده لای کتاب ، زمستان را سر کند.

تاب بستن بر درخت گردو

2011-04-06T09:38:00.000+04:30

سیزده به در

پرچم ایران

2011-04-04T10:03:00.000+04:30

- پرچم ایران رو بلدی بگی؟

- بله.

- خوب بگو!

- اول سبز، بعدش زرد بعد قرمز.

- نه اون چراغ راهنماییه. درستش اینه: سبز سفید قرمز.

- آره! تازه چوبم داره.

سیزده به در

2011-04-04T09:17:00.001+04:30

دانلود

مشکل صبح روز 14 فروردین

2011-04-03T14:05:00.001+04:30

در تمام تعطیلات عید هر روز صبح زود بیدارمان می کرد که «دیگه شب نشد! بیدار شین!» در عوض صبح روز 14 فروردین که باید می رفت مهدکودک هی چراغ ها را خاموش می کرد و اصرار می کرد که: نه! باید بخوابیم! زود چشماتونو ببندین.

- باید بریم سر کار و تو هم بری مهدکودک. صبح شده.

- نه صبح نشده. ببین هنوز خروس قوقولی قوقولی نمی کنه

- کی تو با صدای خروس از خواب پا شدی؟ این مال قصه هاست.

- نه! باید بخوابیم وقتی خروسه قوقولی قوقولی کرد صبح شده.

- ببین آسمون روشن شده.

- نخیر تاریکه. شب شده هنوز.

- خوابت میاد؟

- نه! ولی آخه شب شده، باید بخوابیم.

باربا بابا

2011-03-21T10:18:00.001+03:30

بابا یعنی تو هاپو بودی خوب...

بابا یعنی تو درخت بودی.

یعنی تو مامان بودی.

یعنی تو پله بودی.

گرگ بدجنس بودی .

یعنی تو خر بودی.

یعنی تو ...چی بودی؟ بذار فکر کنم ...مممم. بابا تو چی بودی؟

این چهارمین نوروز سحر است.

2011-03-19T15:35:00.002+03:30

-ببین یعنی این قاشقه ماشینمونه. حالا من دکمه پارکینگو می زنم. بییییب. حالا بخورش.
‏- می دونی؟ در پارکینگ بازم خراب شده. باید درستش کنن. منم برم بازی کنم، دیگه سیر شدم.

سایه شو

2011-03-15T13:19:00.000+03:30

مدتی است که پریدن را یاد گرفته و از هر جا که پیدا کند می‌پرد. گاهی حتا یک بابای خواب هم می‌شود سکوی پرش. امیدواریم این پرش‌ها که گاهی هم زیادی بلند می‌شود، مشکلی درست نکند هم برای خودش هم برای همسایه‌ی پایینی :)

لبه تاریکی

2011-03-10T10:03:00.001+03:30

آخر شب بستنی می‌خواهد و نداریم.

-بریم مغازه بخریم.

-الان که شبه و تاریکه و مغازه بسته است.

- باید بریم، تاریکی که ترس نداره!

نرگس زار

2011-03-08T12:02:00.001+03:30

یا

لینک دانلود

از خودش ممنون

2011-03-08T10:32:00.002+03:30

چند شاخه گلی که چیده بود آورد و داد دستم.

- دست شما درد نکنه! برای منه؟

- نه! برای تولدمه. بذارش تو ماشین.

ساحل

2011-03-07T08:48:00.000+03:30

نقاشی و آفتاب

2011-02-26T09:28:00.000+03:30

وضع فعلی

2011-02-26T09:11:00.003+03:30

از مدت ها پیش آپلود عکس و فیلم کلن معضلی شده است. این فیلتر کردن بی وقفه‌ی سایت های میزبان عکس و فیلم اگر قبلن بهانه های اخلاقی داشت کم‌کم دلایل امنیتی و سیاسی هم پیدا کرد و گلی بود که به سبزه هم آراسته شد.

اخیرن این وبلاگ به همراه صدها وبلاگ دیگر به طور کلی فیلتر شده‌اند و دست‌رسی به آن‌ها با استناد به یک قانونی ممنوع شده است و کسی نمی‌داند چه کسی در کجا به استناد کدام یک از موارد آن قانون به خودش چنین حقی داده است. دست‌کم – آه که ما به این «دست‌کم» چه خو کرده‌ایم- دست‌کم لازم نیست هی سایت‌های آپلود فیلم و عکس را تغییر دهیم چون الان دیگر اصل وبلاگ هم فیلتر است.

الکی

2011-01-26T12:46:00.002+03:30

خنده‌ی الکی از بدآموزی‌های عکاس مهدکودک است. هر سال مدیر مهد کودک مبلغی حدود 60 هزار تومن برای فیلم و عکس تعیین می‌کند که البته اختیاری است. این عکس‌ها و فیلم‌هایی که تا حالا داده‌اند از نظر کیفیت و کمیت که به نظرم ارزشی ندارند. تنها دلیلی که این هزینه را پرداخت می‌کنیم این است که یک وقت در مهدکودک دل دخترمان نسوزد که چرا ازش عکس و فیلم نمی‌گیرند.

هرچند این طور هم نیست که این هزینه بی فایده باشد. دست کم دو بار در برنامه‌ی کودک شبکه اصفهان شعر خوانده ولی فایده اصلی همین –به قول خودش- خنده‌ الکی است. به قول رایج باید تعارف را کنار گذاشت و واقعیت‌ها را دید! زیبایی هدف خلقت نیست. بالاخره هر آدمی باید بلد باشد الکی لب‌خند بزند. این لب‌خند الکی قشنگ نیست ولی یکی از تکنیک‌های لازم زندگی و معاشرت است و خوش‌بختانه سحر این را از برنامه‌های عکاسی مهدکودک یاد گرفت و این بار سنگین را از روی وجدان بابا و مامان برداشت. کم‌کم ظرافت‌های لازم این فن را هم می‌آموزد و حتا آن قدر یاد گرفته که الکی بلند بخندد.

آفرینش

2011-01-16T13:19:00.006+03:30

چند روز پیش یک مجموعه کتاب هدیه گرفت. یک دور همه‌ی کتاب‌ها را برایش خواندیم گاهی هم خودش ادای خواندن در می‌آورد . کتاب‌ها را ورق می‌زد و شعرهای بی‌ربط و بی‌قافیه‌ای می‌خواند که حتا بعضی کلمه‌هایش بی معنی بودند.

- اشتباه خوندی. بیا من برات بخونم...خواهر من یه گل داره/ توی گلش زنبور داره...

- بابا! این جوری نخون! بیا با هم اشتباه بخونیم.

و این طوری شد که متن را رها کردیم و سرخوشی و اشتباه و آفرینش آغاز شد.

آبی

2010-12-04T12:44:00.003+03:30

حواسش نبود و دستش را زد به لیوان آب و سفره‌ی غذا آبی شد.

سحرمی‌داند خیس شدن یعنی چه اما گاهی به جایش از معادلی که خودش ساخته و نتیجه گرفته استفاده می‌کند. وقتی آب جایی می‌ریزد، آن جا آبی می شود ولی وقتی چیزی خیس می‌شود معلوم نیست از چه خیس شده. آب ریخته؟ کسی خوابش برده و جیش کرده؟ چای ریخته؟ چی شده؟ معلوم است؟ نیست.

خلاصه، ناگهان سفره آبی شد، بشقاب غذا آبی شد، نان‌ها آبی شدند، لباس خودش آبی شد و کمی از آب‌ها هم از سفره فرار کردند و روی فرش جاری شدند و کمی از چمن‌زار فرش هم آبی شد. یک لیوان آب چه کارها که نمی کند.

بالای ابر

2010-11-27T11:49:00.002+03:30

مختصر و مفید

2010-11-26T14:17:00.002+03:30

بابا! منو ببر یه جا که دوست دارم.

مردم آزاری فکری :)

2010-11-21T09:37:00.004+03:30

سحر: بابا این جا بشین، یه بازی فکری!

- چه بازی؟

- من آب بریزم رو سر تو.

- این کجاش فکریه؟

- یعنی بارون بود.

- نه جانم سوتفاهم شده.

- جانم شده؟ چی؟

- حالا تازه این شد یه بازی فکری. اگه تونستی سه بار بگی سو تفاهم.

این یه کشتیه میون دریا

2010-11-07T10:07:00.000+03:30

شهرداری کنار پل خواجو یک کشتی بازی درست کرده است. بین محوطه‌های بازی این یکی طرح ابتکاری و خیال‌انگیزی دارد. هنوز سحر شاید متوجه‌ی طرح کشتی و امکاناتش نشود و کل‌اش را فقط یک سرسره‌ی دیگر ببیند و بیشتر مجذوب اردک‌ها و لاکپشت‌ها و اسب‌های فنردار اطراف کشتی می‌شود. حتا اگر جزو طبقه‌ی زحمت‌کش والدین هم نبودم باز به خاطر این اسباب‌بازی قدردان شهرداری‌مان بودم بیشتر به خاطر پسربچه‌ها که شیفته‌ی این کشتی می‌شوند و هنگام گرفتن سکان‌اش آن همه هیجان‌زده می‌شوند. راستش نگرانم که دخترها نتوانند این کشتی را در خیال‌شان شناور کنند، شاید هم آن روز که ما بودیم دختر بچه‌های کاپیتان نبودند. نگرانم که سحر نتواند این رودخانه‌ی کم‌عمق و کوتاه را تا آب‌های آزاد امتداد دهد و شب‌ها خواب ببیند که با یک کشتی روی زاینده‌رود سفر می‌کند. نه این زاینده رود ، نه این روزگار.

عکس‌ها با فیل قابل دیدن اند.

همیشه هم خوش اخلاق نیست

2010-11-03T12:05:00.002+03:30

مخصوصن این روزها
فیلتر شکن برای دیدن عکس لازم است.

بیسکوییت برفی مینو

2010-10-20T08:32:00.001+03:30

برف ندیده است تقریبن. هر چه باشد فلات در دوره‌ی خشک‌سالی و بی فکری است. توفان‌هایی که گرد و غبار را از صحراهای خشک کشورهای همسایه روی شهرها می‌ریزند، پایین رفتن سطح آب‌های زیر زمینی و عمیق‌تر شدن چاه‌های آب، خشک شدن چشمه‌های خوانسار که سال‌ها آن قدر پر آب و سخاوت‌مند بودند که وقتی شنیدیم خشکیده‌اند، باور نمی‌کردیم. خبر می‌دهند که دریاچه‌ی پریشان محو می شود و پیش از آن باتلاق گاوخونی ناپدید شده بود و دریاچه‌ی ارومیه هم نزدیک است که بشود کویر نمک. و وضع غم انگیز زاینده‌رود. آه اگر بزرگ شود و زاینده‌رودی نباشد.

چرا! زمستان پارسال یک روز صبح کمی باغچه‌ها سفید شدند و بهانه‌ای شدند که سحر هی بخواهد بغل‌اش کنیم و ببریم‌اش کنار پنجره تا برف‌ها را بببند. تا وسط تابستان هم از ذوق‌زدگی آن روز صبح ما سواستفاده کرد که: می‌خوام برفا رو ببینم!

برفا دیگه آب شدن.

پس ببینم

بابا تا کلاس چهارم دبستان چون خوزستان بود و بارش برف را ندیده بود فکر می‌کرد برف مثل کارتون‌ها به شکل توپ تنیس می‌بارد.

امسال باید حتمن یک زمین برفی پیدا کنیم. شاید برویم تا شهرکرد تا تصورش را از برف اصلاح کند و بفهمد برف یک ماده‌ی سفید و سرد و بی‌مزه است که توی دست آب می شود و با این لایه‌ی سفید و شیرین بین بیسکوییت‌ها خیلی فرق می‌کند.

بیسکوییت‌های کرم‌دار مینو را مثل صدف باز می‌کند و فقط کرم شیرین وسط اش را می‌خورد. آمده که: بیا بگیرش! من برفاشو خوردم بقیه‌شو هم نمی‌خوام.

خرما گوجه پلنگ لو

2010-10-16T11:34:00.001+03:30

ای بابا! هر چی می گم! این خرما نیست این گوجه است!

معلوم است دیگر که مشکل کجاست؟ مشکل این شتر گاو پلنگ هایند، این شتر مرغ‌ها، این خرمالوها، که تکلیف‌شان نه با اسم‌شان معلوم است نه با قیافه‌شان. حالا سحر هی برای بابا توضیح می‌دهد که این گوجه است و خرما نیست و باز بابا شترمرغ‌اش یک پا دارد و می‌گوید: این خرمالو‌اه.

***

کم‌کم خرمالوها می‌رسند. یک استعاره‌ی قدیمی است که آدم‌های پرحاصل را به درختان میوه تشبیه می‌کند. شاید به خاطر این استعاره است که وقتی شاخه‌های درخت‌های خرمالو زیر بار می‌شکنند و کسی حواسش نبوده زیر شاخه‌های‌شان پایه‌ای بگذارد، یادم می افتد که این سرزمین معمولن برهوت و کم حاصل است و مردم غمگین‌اش – شاید از سر عادت- از بار غم آزادند.

ماشین روز قیامت

2010-10-07T07:53:00.000+03:30

با روز قیامت چه نسبتی دارید؟

تنها رابطه‌ی یک بچه سه ساله با روز قیامت خلاصه و جمع و جور است: قهر قهر تا روز قیامت

برای انواع بزرگ‌ترمان اما ظاهرن رایج‌ترین کارکرد روز قیامت ارسال حواله‌های غیر قابل وصول است، ولی آخرش همان حد زمان قهر هنوز هم برای بسیاری تنها بخش قابل فهم روز قیامت است و تلاش می‌کنند کسی نفهمد که عقل‌شان بیش از این نمی رسد.

سحر در مهد کودک یاد گرفته هی بگوید: قهر قهر تا روز قیامت و خوش‌بختانه روز قیامت‌اش مثل روز قیامت ما وعده‌ای دور و دیر و پیچیده در خیال بافی و خرافات نیست، تر و تازه است و هر کدام‌شان در چند ثانیه می‌رسند و بابا پیش از آن که بفهمد اصلن ماجرای قهر چه بود، بخشیده می شود.

two ten

2010-09-23T13:07:00.000+03:30

مارک توتن و آرین بهترین راه حل ما در سه سال گذشته بودند. انتخاب لباس برای سحر یک مسئله است. لباس‌ها کیفیت خوبی ندارند و زود از بین می‌روند، قشنگ نیستند و ظاهر بزرگسال دارند. مشکل دیگر اندازه‌ی سحر است. خیلی لاغر است. یا لباس کوچک است یا به تنش آویزان می‌شود و بلاخره قیمت است. گاهی قیمت آن قدر بالاست که انگار کت و شلوار هاکوپیان است و باید مدت زمان کوتاه استفاده از لباس را هم در نظر گرفت.

آدم‌های با حوصله و با تجربه البته همیشه در بازار موفق اند اما هم بابا و هم مامان از پرسه زدن در بازار بی‌زارند. لباس‌های مارک توتن را از یک فروشگاه در چهارباغ عباسی می‌خریم که در هر فصل چند دست می‌آورد. تولید داخلی است، طراحی خوب و رنگ های زیبا و جنس مرغوبی دارند. از متوسط قیمت رایج لباس کودکان کمی بالاترند. اندازه‌ شان هم معمولن برای سحر مناسب بود جز این آخری که ظاهرن بیشتر مشکل سحر است تا خیاط ها.

متاسفانه نشانی از سایت شان پیدا نشد که کاتالوگ کامل شان را ببینیم

آخر شهریور

2010-09-23T12:53:00.000+03:30

سی سال بعد از آن روز که جنگ شروع شد، سحر نشسته بود جلوی تلوزیون. وارد که شدم دیدم طبق معمول زیادی نزدیک تلوزیون نشسته و زل زده به تصاویری از زمان جنگ. رزمندگان آب می‌خوردند، می‌خندید، نماز می‌خواندند، زخم‌شان را می بستند، شلیک می‌کردند و با هم وداع می‌کردند.

درست در سالگرد شروع رسمی جنگ به دنیا آمد، هر چند جنگ از مدتی پیش از31 شهریور برای برخی خیلی رسمی و جدی شروع شده بود. یک روز ظهربا فرود اولین گلوله‌های دشمن فابلمه‌ی ماکارونی روی اجاق باقی ماند و همه یا آماده‌ی فرار شدند یا مهیای دفاع از همه‌ی خوبی‌ها. روزی که دنیا آمد، درتلوزیون سالن انتظار بیمارستان سپاهان رژه‌ی سربازان در یادبود آغاز جنگ را نگاه می‌کردم و حواسم جای دیگری بود. مادرش سالم است؟ خودش چه؟ قشنگ است؟ چه شکلی است؟

سلام کردم و جواب نداد. همه‌ی حواسش در تلوزیون بود. کسی با بیسیم‌اش حرف می‌زد و شاید دستوری می‌گرفت. کنارش که نشستم فقط برگشت که بگوید امروز همه‌ی پیتزایش را خورده.

سه ساله

2010-09-22T14:16:00.003+03:30

بعضی از عکس ها به خاطر فیلترینگ اینترنت قابل مشاهده نیستند و باید از فیلتر شکن استفاد شود.

به نام پدر ، مادر و سنت‌ها

2010-09-13T08:34:00.002+04:30

اگر بابا از کاری نهی‌اش کند می‌گوید: نه خیر! مامانم گفته باید شکلات بخورم! مامانم گفته باید رو سی دی نقاشی بکشم

اگر مامان از کاری نهی‌اش کند می‌گوید: بابام گفته لباستو باید عوض کنی! بابام گفته نباید غذا بخوری! باید بستنی بخوری!

این بار هر دو با هم بودیم. کمی مکث کرد که اعتبار کارش را از که بگیرد؟

می‌دونی؟ بچه‌ها این جوری بازی می‌کنن.

یعنی من بابا بودم

2010-09-10T15:14:00.002+04:30

بابا یعنی تو سحر بودی من بابا!

باشه! خوب حالا چی کار کنیم؟

می خوای بریم سرسره بازی؟

نه می خوام بخوابم.

نه باید بریم سرسره بازی. بستی بخریم، بریم پارک.

ای بابا! همون شد که! یعنی من سحرم تو هم باید به حرف من گوش بدی.

نه! یعنی من بابا بودم تو رو ببرم سرسره بازی. بستنی صورتی بخرم، شعر بخونیم.

شباهت ها

2010-09-05T12:12:00.000+04:30

ببین! دارن ماهی می گیرن.

نه! اینا جرثقیل اند

دارن ماهی می گیرن؟

آقا بازی

2010-09-05T08:56:00.001+04:30

چی؟ آقا بازی دیگه چیه؟

بااابااا! تو که با من دوست بودی. دیروز آقا بازی کردیم.

من بلد نیستم. چه جوری بود؟

تو یعنی آقا بودی . منم: اینا چندن.

در این بازی که احتمالن از بازی‌های غیررسمی بچه‌های مهد کودک است، چیزهای مختلف را قیمت می‌کنند. آقا این عروسکا چندن؟ آقا این تخت چندن؟ آقا این ماشین چندن؟ میشه برش دارم؟

این طوری است که ما همه‌ی اسباب‌بازی‌ها و اثاثیه‌ی خانه را قیمت‌گذاری می‌کنیم. قیمت مورد علاقه‌اش هم سیصد و پنج تومن است.

می‌شود حدس زد یکی از بچه‌ها این بازی را بر اساس روش خرید مادر تا بن دندان اصفهانی‌اش ابداع کرده و به صورت غیر قانونی در مهد کودک رواج داده است.

به هر حال آخرین قیمت‌ها این‌هاست: عروسک خرسیه صد تومن ( کانادایی! چند خریده بودیش؟)، قورباغه‌ی سبز 305 تومن، سه چرخه 1000 تومن، جوجه‌ی زرد 305 تومن، دوربین دیجیتال کانن با زوم بیست برابر، ده مگا پیکسل تقریبن نو در شرایط مناسب، 50 تومن. کالسکه‌ی صورتی شکسته پنجاه تومن، روسری‌های مامان 100 تومن و ... خرگوش گوش دراز صورتی و« دفترفیل‌ام» فروشی نیست لطفن سوال نفرمایید!

دفتر فیل‌ام: دفتر نقاشی سیمی معروف به دفتر فیلی.

ندای وجدان

2010-08-29T22:02:00.002+04:30

«کامپیوتر خراب شده، دارم درستش می‌کنم.»

درست کردن کامپیوتر هم روش‌های متفاوتی دارد. گاهی بابا باید برنامه‌نویسی کند، گاهی باید فیلم نگاه کند یا موسیقی بشنود یا عکس‌هایش را نگاه کند، گاهی باید چیزی بنویسد و تایپ کند و گاهی حتا لازم است ساعتی مین‌روب بازی کند. در همه‌ی این موارد هربار که سحر می‌ آید سراغ کامپیوتر متوجه می‌شود که کامپیوتر خراب است و باید صبر کند تا بابا با زحمت و تلاش زیاد درست و آماده اش کند.

*
بابا به دخترش دروغ می گوید آن هم یک دختر سه ساله. ببینید بقیه‌ی دنیا چه خبر است

خردسالان غربزده

2010-08-13T19:39:00.003+04:30

گفت :بابا منو ببر امام رضا

منظورش یکی از این سه جا بود: امام رضای واقعی، مسجد محل یا میدان امام اصفهان.

کمی بعد تلوزیون از نمای هوایی شهر نیویورک شروع کرد و وارد خیابان‌های نیویورک شد و...

سحر رو کرد به بابا که: نریم امام رضا! بریم این جا

گفت و گوی تمدن ها

2010-08-10T08:30:00.005+04:30

در یک دنیای دیگری است. در یک خانه‌ایم ولی سحر در دنیای ناشناخته‌ی خودش است با شادی‌ها و سرگرمی‌ها و غم‌ها و اشک و لب‌خندهای مخصوص خودش که ما کم‌تر می‌فهمیم. فقط حدس‌هایی می‌زنیم و برای هماهنگ کردن دنیاهای‌مان سعی می‌کنیم شبیه‌سازی‌اش کنیم.

بچه‌ی آدم در بعضی از توانایی‌ها یک آدم کامل نشده است ولی دنیایش یک دنیای کامل نشده نیست، یک دنیای متفاوت و موثر است. منظورم لزومن هم این نیست که جوجه‌ی هم‌خانه‌مان غاز است اما همان قدر که ما به غنی‌تر شدن جهان او کمک می‌کنیم او هم در کار بهتر کردن دنیای ما و البته نابود کردن اوقات فراغت ماست.

نقاشی

2010-08-06T18:55:00.001+04:30

عاشق این صورت های هیولایی سحر کشیده ایم. خیلی بامزه اند . انگار الان است که راه بیافتند و حرف بزنند.

گفت برایش قایق بکشم. کشیدم و خودش رنگش کرد و بعد مداد آبی را برداشت و کمی آن طرف تر را آبی کرد. توضیح داد که: الان قایق دور می زنه و میاد تو آبا.

یادم باشد بزگ تر که شد و داستان توفان نوح را که شنید ، یک توفان حسابی راه بیاندازیم و همه ی صفحه را آبی کنیم. تا آن وقت قایق باید در برهوت سفیدش منتظر بزرگ شدن خدا بماند.

چشم چشم

2010-08-04T07:56:00.000+04:30

یک روی کاغذ‌ها، جدول‌های پر از اعداد و ارقام ملال انگیزی است که برای صرفه‌جویی در صفرها به میلیون ریال نوشته شده‌اند. روی دیگرشان صورت‌هایی است که این روزها سحر نقاشی‌شان را یاد گرفته. لحظات خلق این صورت‌ها هیجان انگیز بود. انگشت‌های سحر لحظاتی روی مداد رنگی‌ها متوقف می‌شد تا تصمیم بگیرد کدام رنگ را می‌خواهد. سپس مداد رنگی رقصان و لرزان روی کاغذ می‌لغزید و چشم و دماغ و لبخند می‌کشید.

شاید به خاطر آن شعر معروف «چشم چشم دو ابرو است» که معمولن بچه‌ها – و غیر بچه‌ها- اول چشم‌ها را می‌کشند یا دست کم سحر اول چشم‌ها را می کشد. یا شاید هم چون بیشتر آدم ها اول چشم ها را می‌کشیده‌اند، آن شعر چشم چشم دو ابرو درست شده.

اگر مگس‌ها قرار بود این شعر را برای لاروهای‌شان بگویند با آن همه چشم کار سختی داشتند:

وزوزوزوزوزوزوز...

(زیر نویس: چشم چشم چشم چشم چشم چشم...)

it's shaun the sheep

2010-07-22T12:18:00.000+04:30

تلوزیون روشن بود و برنامه ای را می دیدم. سحر یک سی دی آورد که: برام ببیی بذار!

shaun the sheep محبوب ترین کارتون سحر است و از تماشایش خسته نمی شود.

گفتم: باشه! ولی بذار اول این برنامه رو ببینم بعد.

قبول کرد و نشست کنارم. نیم ساعتی طول کشید تا تیتراژ پایانی برنامه برسد. گفت: حالا برام ببیی بذار. گفتیم می خوای تو کامپیوتر ببینی؟

نه! تو تلوزیون.

شرمنده ی اخلاقش شدم.

شباهت ها

2010-07-09T21:51:00.001+04:30

این تخم مرغه؟

نه توپ پینگ پونگه!

مثل تخم مرغه.

یادم آمد قبلن به این ها می گفتیم توپ تخم مرغی.

مثل ماهیه! نازش کنم؟

اشاره اش به تکه ای ماهیچه کوسفند بود. دقت نکرده بودم که ماهیچه هم خودش شبیه ماهی است و هم نامش را از ماهی گرفته است.

خمینی ای امام

2010-06-27T11:07:00.001+04:30

در خانه بزرگ و تو در توی امام خمینی در خمین دو تا حوض هست که سحر خیلی دوست شان داشت.

سحر

2010-06-16T13:27:00.000+04:30

باغ سیب

2010-06-11T13:43:00.001+04:30

پسرخاله و پسر دایی

بریم دشت

2010-06-06T11:22:00.001+04:30

در سفر نیم ساعت به نیم ساعت می پرسد: اینجا کجاست؟

گاهی خودش حدس هایی می زند. این بچه آپارتمان نشین است برای همین عجیب نیست وقتی در گندمزاری در حاشیه ی جنگل بلوط حدسش این باشد که: بابا! این جا حیاطه؟

یازده و نیم نارنجی

2010-06-03T10:06:00.000+04:30

در چهارباغ یک ساعت مچی نارنجی را پسندید. در بک عمل تردستانه ساعت نارنجی را که دوست نداشتیم با یک ساعت دیگر که به سلیقه بابا و مامان نزدیک تر بود، عوض کردیم. به هر حال حسابی خوش حال شد. کمی بعد از بستن ساعت روی مچ اش خواستیم سر به سرش بگذاریم و ساعت را پرسیدیم. جوابش آماده بود: یازده و نیم!

و البته خوب یادش بود که پیش از خواب دوستانه یادآوری کند که: اون ساعت نارنجیه رو می خواستم

دنیا بزرگ تر می شود

2010-06-02T08:36:00.000+04:30

انتظار نداشتم متوجه موضوع نقاشی شود. در دنیای این ها چاقو با خامه و شکلات و کیک تولد هم نشین است. سحر هربار تعریف می کند که امروز کدام بچه با چاقو کیک تولدش را بریده است. خیلی که جلو بیاید می رسد به دنیای ما، که این ابزار همکار آشپزخانه است.

می دوید. یک صفجه از آلبوم را گرفته بود و دنبالش می کشید. ترسیده بود. عکس را نشان داد و با ترکیبی از تعجب و ترس، کودکی را نشان داد که سرش را می بریدند. :اینو دیگه از کجا ورداشتی؟

عکس را دو سه سال پیش از تابلویی در موزه ی مردم شناسی اردبیل گرفته بودم. تابلو سابقن در مراسم پرده خوانی وقایع مربوط به کربلا و عاشورا استفاده می شده. صحنه ی کشتن طفلان مسلم بود.

گفت: بابا ببین! داره آدمه رومی کشه

جدن برای من سوال است که این چیزها را چه طور یاد می گیرد. از کجا به دنیای این بچه سر می کشند و خودشان را معرفی می کنند؟ از کجا به این زودی فهمیده که ما گاهی همدیگر را می کشیم؟

قانون اساسی خوشبینی این یادداشت ها چه شد؟ اخبار ناگوار کشتی کمک رسانی به مردم محاصره شده ی غزه را دنبال می کردم. شاید وقتی سحر بزرگ تر شد دست کم خنجر را از گلوی طفلان آن مردم برداشته باشد و این چیزها را در تاریخ بخواند نه مثل ما هر روز در اخبار.

اینک سحر

2010-06-01T08:02:00.002+04:30

بابا به من نگو بچه! من سحرم.

ظاهرن سرگرم بازی است ولی با دقت کلمه به کلمه ی گفت و گوهای اطرافش را گوش می کند. گاهی همان وقت و گاهی مدتی بعد واکنش نشان می دهد. با مادرش درباره «این بچه» حرف می زدم که خانم سرش را بلند کرد و تذکر آیین نامه ای داد که سحر هستند نه بچه!

عینک داره با عصا؟

2010-05-25T11:21:00.000+04:30

از اتفاق یکی دو روز است سحر از بابابزرگ هایش حرف می زند. «بابا بزرگ به من گفت: چه دختر خوبی!» و این ها. چیزهایی در مهد کودک یاد می گیرد اما هیچ کدام شان را ندیده. هر دو بابا بزرگ سال ها پیش از تولد سحر در جنگ کشته شده اند و در نتیچه فرصت نداشتند پیرشوند و با عینک و عصا حرف بزنند با ادا. «از اتفاق» برای این که همین روزها سالگرد آزاد شدن خرمشهر است و بابابزرگ ها برای این شهر جنگیده اند. یکی برای دفاع از این شهر و دیگری در نبرد برای آزاد کردن آن ما را ترک کردند. اولی لحظات دشوار و اندوه بار سقوط شهرش را ندید و دومی به شادی و پایکوبی آزادی این شهرنرسید اما هر دو سرباز های داوطلب جبهه خوب ها بودند و برای طرف درستی جنگیدند . در وضع ناجور روزگار،کم پیش می آید. از این نظرمی شود گفت بخت یارشان بود.

عامل بی نظمی

2010-05-24T08:20:00.001+04:30

کاشان قمصر

کارش شده بود که جیغ زنان از یک سوی صحن بدود به سوی دیگر و برگردد. معمولن در هر دور یکی دو تا از بچه های مودبی که قبلن کنار والدین شان آرام گرفته بودند همراهش می شدند. این طوری می شد که مدتی بعد تعداد زیادی از بچه‌ها صحن جمهوری را با جیغ و فریاد در می‌نوردیدند. خوشبختانه در حرم امام رضا کسی کاری به کار بچه ها ندارد و می‌توانند هر چه دل‌شان خواست بدوند و خوش بگذرانند و مزاحم مومنین شوند. این امتیاز بچه‌ها رشک برانگیز است. در باع فین هم سحربه جای این که مثل بقیه از پیاده‌روها بیاید ترجیح داد از همان اول همه‌ی راه را از توی جریان زلال آب و روی کاشی‌های فیروزه‌ای کف جوی‌ها بیاید و حسابی خنک شود . همه‌ی حوض‌ها را امتحان کرد و نتیجه‌اش این شد که وقتی بیرون می‌آمدیم بیشتر بچه‌ها توی آب بودند و سحر ، سر تا پا خیس و آب‌چکان رو سر بابا می زد که: بریم آب بازی. بات قهرم! آب بازیییییییییی

قبول که وزنش کم است و لاغر و ریزه میزه است ولی این بچه از نشاط و شادابی وبازیگوشی مختصری بیشتر دارد.

ساز دهنی

2010-05-19T10:04:00.000+04:30

http://www.4shared.com/video/7Z8LieY9/SAZ.html

با یک گل چه می شود؟

2010-05-18T19:52:00.003+04:30

باز یاسمن

2010-05-18T18:48:00.001+04:30

جشن تکلیف یاسمن بود. معلوم بود که برای یاسمن روز بزرگی است. برای سحر هم یکی از اولین ها بود. اولین بار بود که سحر پایش را در مدرسه ای می گذاشت. دخترها یکی یکی رفتند و چیزی خواندند و و دو تا دو تا نمایشی اچرا کردند و گروهی سرودی خواندند. سرود زیبایی بود زیر نم نم باران.

این جشن تکلیف دخترخانم ها...راستی بابای سحر و بابای یاسمن هر دو در کودکی کناب کوه های سفید را خوانده اند. برای همین هم ارجاع دادن به جشن کلاهک گذاری آن داستان در یک جمله کوتاه توی گوش بابای یاسمن امکان داشت

: )

f1

2010-05-18T14:28:00.000+04:30

قبلن این بلاگر اجازه می داد علاوه بر آپلود عکس فیلم هم توی وبلاگ بذاریم. حالا می بینم آیکنش را ندارد. بقیه جاهایی که می شناسم مثلن یوتیوب هم که فیلتراند. خب برای یکی دو تکه فیلم این بچه آیا چه کنیم؟

طبس

2010-05-15T10:15:00.000+04:30

خبری از آن توفان شن معروف و سربازان آمریکایی نبود. به جایش در آن کویر پهناور ابرها می غریدند و می باریدند و می درخشیدند. آن قدر تعداد گرباد ها و رعد و برق ها زیاد بود که حدس زدم قرار است در زمان یک اتصالی شود و ما به گذشته برگردیم و شاهد آن توفان شن و آتش گرفتن هلیکوپترهای آمریکایی باشیم. صبح روز بعد صاف و آفتابی و خنک بود.

سحر حوض امامزداده طبس را به خود جناب امامزاده ترجیح داد. شاید اگر بابا هم می توانست با خیال راحت پایش را توی آن حوض زیبا بگذارد همین تصمیم را می گرفت.

حرف بد

2010-04-18T10:14:00.001+04:30

والدین بودن موقعیت پیچیده و دشواری است . سحر اولین ناسزایش را یاد گرفته است. هیجان انگیز است. همه ی ما برای تعامل با جهان خلقت به چند ناسزا و فحش نیازمندیم و با این حال وقتی می خواهیم حالی بچه کنیم که نباید حرف بد بزند حتا حاضر نمی شویم به صراحت بگوییم که این حرف بد دقیقن کدام کلمه است.

بابا حرف بد نزن!

ها؟

ها نه. بله

ها؟

مامان جان حرف بد نزن!

ها؟ حرف بد نزنم؟

بله نباید حرف بد بزنی.

ها؟

ها نه! بله

بالاخره بابا دل را به دریا زد.

ببین بابا! دیگه نگو که که

انصافن این فحش در فولکلور اصفهان ناسزایی موجز و موثر و بی بدیل است که ظرفیت بالایی برای بیان احساسات دارد. باید سحر را هم درک کرد. تا حالا همیشه برای گفتن تشویق شده و حالا برای اولین بار در موقعیتی است که نباید بگوید. هر کس دیگری هم جای این طفل بود، هی با تعجب می گفت: ها؟

یواش

2010-04-14T10:49:00.000+04:30

این شعر تاب تاب عباسی از قدیم ناقص بود. من دوستش نداشتم چون بعدش یک جور بدی خالی بود. بعدن عده ای برای تکمیل این بیت تلاش هایی کردند و برای مواقعی که بالاخره خداوند تصمیم قطعی دارد تا طفل معصومی را از تاب پرت کند، گزینه هایی پیشنهاد کردند مثل انداختن توی بغل مامان و این چیزها که آشکارا گزینه هایی نا‌کارآمد بودند. مامان که همیشه نیست. ما نمی دانیم سحر بیت دوم را از چه کسی یاد گرفته ولی خب خودم را جای خدا که می گذارم می بینم برای مواقعی که می خواهم بچه ها را بیاندازم یک گزینه‌ی مناسب برد – برد است.

تاب تاب عباسی

خدا منو نندازی

اگه خواستی بندازی

(می خندد)

یواش بندازی

آب های گرم

2010-04-04T13:17:00.001+04:30

روز اول، سحر دریا- ذوق- زده شد. از خوشحالی جیغ و داد می‌کرد و زد به آب. شوری و تلخی آب‌های آزاد را که چشید اخم کرد ولی همچنان مراسم رقص و پایکوبی را ادامه داد. روز دوم دریا کمی ناآرام بود و قایق زیادی تکان می‌خورد و سحر را از دریا و قایق ترساند. پس از آن هر بار به سمت قایقی رفتیم سحر از سمت دیگر رفت و توی قایق هم صورتش را می‌چسباند به سینه‌ی کسی که بغلش کده بود و صدایش در نمی‌آمد. دیگر ترجیح داد به جای آب بازی، در ساحل آفتاب بگیرد و لواشک بخورد و ماسه بازی کند.

خیلی راضی و سرحال و بامزه بود و فکر کنم بهش خوش گذشت مخصوصن که طعم لواشک را هم کشف کرد.

فرزند آدم

2010-03-27T13:19:00.002+04:30

خاله از کیف‌اش دو اسکناس در آورد و سحر را صدا کرد که عیدی‌اش را بدهد.

سحر اسکناس‌های مشابهی را که کمی پیش از آن گرفته بود، نشان داد و گفت: نمی‌خوام! دارم.

جشن باشکوه شام

2010-02-28T10:23:00.000+03:30

چه شب خوبی بود! سحر یک موز کامل خورد و آخر شب هم دو بشقاب تمام غذا خورد. از مقدار غذا مهم‌تر، اشتهایش بود.

با علاقه و اشتها غذایش را در سه مرحله خورد.

مرحله‌ی اول آشپزخانه، مرحله‌ی دوم توی حمام و در حال آب بازی، و بعد از عوض کردن لباس های خیس مرحله‌ی سوم جلوی کامپیوتر همراه با ترانه‌ی گل سنگم. سرانجام در ساعت یک نیمه شب پایان مراسم شام را اعلام کرد. مامان خواب بود. بعد از شام دو تایی رفتیم سر یخچال و به سلامتی هم دو لیوان آبجوی بدون الکل هم زدیم. بابا یک لیوان بزرگ و سحر یک لیوان کوچک

کم‌کم وقت خواب بود و حسابی خسته بودیم. شیفت بعدی مامان بود که بیدار شد و تا پاسی از شب ظرف‌ها را شست و میدان جنگ را دوباره شبیه خانه‌ آدم‌ کرد و چراغ‌ها را خاموش کرد.

ماه شویی

2010-02-17T14:36:00.000+03:30

وااای! ماه کثیف شده. بشورش.

نه بابا! همین جوریه. قشنگه؟

آره!.. .بــــــــــــــــعلــــــــــه

لذت نقاشی

2010-02-16T09:07:00.000+03:30

... بخشی از فعالیت های روزانه ی ایشان امضا کتاب ها و اسناد و دیوارهاست.

از من مباش غافل من یار مهربانم

2010-02-09T07:52:00.002+03:30

وقتی برای بچه کناب می خریم این احتمال هم هست که طفل معصوم یک شب هوس کند همه ی همه ی همه ی کتاب ها را مرور کند آن هم نه یک بار و دو بار

تازه آخرشم دعوامون شد و طفل معصوم به قهر تشریف بردند.

2010-01-28T12:08:00.000+03:30

این عکس ها مدتی پیش گرفته شده اند. چون دوربین عمو خیلی بهتر بود بابا ترجیح داد بگذارد همه عکس ها را عمو بگیرد.

دو روز بعد تصادف کردیم و ماشین مان چپ شد. خوشبختانه کسی طوریش نشد. اما سحر هم مثل بابا تا مدتی ماجرای تصادف را تعریف می کرد و چشم هایش گرد می شد.

بابایی که بسیار می دانست

2010-01-28T11:46:00.002+03:30

بابا این چیه؟

ماهی

بابا این چیه؟

مرغ

بابا این چیه؟

پیاز

بابا این چیه؟

بادمجون

بابا این چیه؟

بستنی

یک کتاب مصور آشپزی را ورق می زد.

رویا ، بازی و اطلاع ثانوی

2009-12-19T11:36:00.000+03:30

مدتی است که متوجه شده‌ایم خواب می‌بیند. در خواب گاهی اعتراض می‌کند و گاهی احتمالن می‌ترسد. شاید خواب می‌بیند که تنهاست چون تا صدای مامانش را می‌شنود آرام می‌شود.

جز بازی‌های گفت و گویی مثل عمو زنجیرباف که خیلی دوست دارد، یک بازی اختصاصی مبتنی بر دیالوگ هم داریم که این جوری است

سحر: خولا می‌خوام --- خولا همان شکلات است

بابا/ مامان: خولا می‌خرم برات.

سحر: پسته می‌خوام

پسته می‌خرم برات.

بروباپوف می‌خوام

بروباپوف می‌خرم برات

بررردودود باگا بوتو می‌خوام

بروو دو باگاگا بوتو می‌خرم برات

به این ترتیب سحر هی کلمات عجیب و غریب درست می‌کند و می‌خواهد و ما باید همان را تکرار کنیم و وعده‌ی خریدش را بدهیم. البته شکلات و پسته معمولن ترجیع‌بند این بازی است که هر از گاهی ما را به دنیای چیزهای واقعی باز می‌گرداند. اگر هم به جای می‌خرم برات چیز دیگری بگوییم قبول نیست.

*اطلاع ثانوی

وضع غذا خوردنش خیلی بهتر شده و مدتی است که سرما هم نخورده لذا اعصاب مصاب ما مدتی است که برقرار شده است.

نداریم

2009-11-24T11:05:00.000+03:30

به هیچ غذایی لب نمیزنه و کمی بد اخلاق شده. داره می شه مث این بچه های سرزمین های قحطی زده. دستگاه گوارشی اش هم کلن به هم ریخته. دکتر هیچ پیشنهاد مفیدی نمیده. یکی میگه دندونشه یکی میگه رودل کرده یکی می گه بچه همینه دیگه. تا اطلاع ثانوی اعصاب مصاب نداریم.

شور آوازم

2009-11-18T09:36:00.002+03:30

سحر: بابا بخون

... ........ ... .......... .. .. .... ..

سحر: بابا نخون

حیف شد! این جوجه هم فهمید.

یاسمن

2009-11-18T00:13:00.000+03:30

وبلاگ یاسمن

دختر عمو

می خوام بازی

2009-11-12T08:41:00.001+03:30

روزی یکی دو ساعت در پارک نزدیک خانه بازمی کند و سرسره های بلند تر را یکی بعد از دیگری فتح می کند. زیاد می‌دود و زیاد زمین می‌خورد. دو سه باری از روی تاب پرت شده. تاب برای بچه‌های بزرگ‌تر طراحی شده و حفاظ نگه‌ دارنده ندارد. اصرار خودش است. یکی دو بار هم روی سرسره‌ی مارپیچ کج شد و محکم با دیواره بلند کنار سرسره برخورد کرد. در مقایسه با بچه های هم سن و سالش که گاهی در پارک می بینم، کمی بی دست و پا تر است. در عوض وقتی زمین می خورد گریه نمی کند و زود بلند می شود و بازی را ادامه می دهد. خیلی که شدت برخورد زیاد باشد صدایمان می کند و محل حادثه را نشان می دهد و می رود.

با این که معمولن پارک خلوت و خالی است، دوستانی هم دارد که گاهی می بینم شان. بهترین شان امیر است که از ما بیشتر مراقبش است و سرگرمش می کند. خطرناک ترین شان هم محدثه است. دختر فوق العاده بازیگوش و شیطانی که زیادی سحر را می کشد و هل می دهد.

یاسمن

2009-11-09T08:33:00.001+03:30

دختر عمو

2009-11-08T10:44:00.002+03:30

چی می شد تخم مرغ آب پز همه اش سفید بود و هیچی زرد نداشت؟

فکر کنم منظورش همین بود.

پیشنهاد سر آشپز

2009-10-09T13:08:00.003+03:30

تخم مرغ آب پز با سس شامپو

توی حمام آب بازی می کند و غذا می خورد و یادش می آید که بابای حواس پرت یک بار اشتباه کرده و جلوی چشم های کنجکاو او روی غذایش سس ریخته و چه جالب! یه قوطی سس سفید هم توی حمام افتاده و چه طور است روی تخم مرغ آب پز امتحانش کنیم؟ ها؟

اون شامپو رو بده بچه!

لولو بیا

2009-10-04T09:23:00.001+03:30

یه ربع گریه می کرد و بهانه می گرفت که چی؟

لولو نیست! لولو رفت!

همین است دیگر، کلمه‌ها را عوضی یاد می گیرد. به کفشدوزک ریزی که لابد لای میوه‌ها به خانه آمده و در خوشبینانه ترین وضع جوجو است، می‌گوید لولو و خدا می‌داند بعدن چه جوری باید از لولو بترسد. اگر از لولو ها کسی این جا را می‌خواند، لطفن موضوع را پیگیری کند و خودش را نشان دهد.